In God We Trust

Duizenden tanks ontplooid in de woestijn,
als zeeschildpadden op vreemd strand.
Kruipende olievlekken in een land
dat nooit hun thuis zal zijn.

Hoe schoon is oorlog hier wel niet,
geregisseerd vanuit de lucht
slaat de vijand op de vlucht
al voor hij action man echt ziet.

“Schiet ze allemaal kapot,
kill on sight, breek elke tand,
steek die fucking desert in de brand.”

Schildpaddenrace in onteigend land,
iedereen bijt hier in het zand;
ruststand 0-0 bij Allah-God.

Genesis

Soms blader ik in mijn gedachten
in de melancholieke tijd
waarin ik op jou wachtte
en denk: ik ben mijn liefde kwijt.

Ik herlees de oude brieven
die wij elkaar toen schreven,
ze begonnen met mijn lieve -
waar zijn die woorden toch gebleven?

Maar nu weet ik dat wat in ‘t begin
zo aan de oppervlakte lag
verstapeld is met onze jaren;

de liefde ligt nu onderin,
wij zoeken in wat wij bewaren
naar die oorspronkelijke dag.

Muze

Ik ben verstandelijk beperkt
tot dit merkwoordig formaat.
Ik heb er jaren aan gewerkt,
maar het is zoals het gaat.

Ik zoek naar taal tussen de tekens,
tast naar jouw lichaam onder dekens,
beperk mij tot een moleskine bladzij,
een hevig bekende vrijpartij.

Ik heb je lief zover ik weet,
al is dat veertien regels lang,
ik heb je lief, oneindig bang
dat ik dat straks niet meer weet.

Schokgolvend stromen woorden klaar.
Er zit potloodslijpsel in je haar.

Ogenblik

Soms hoor ik in jouw toon
een zoveel zachter stemgeluid
achter woorden die je uit,
luister ik niet naar wat je zegt

maar wordt alles even ongewoon
en lijkt de aarde stil te staan
in de lente van de melkweg
in een heelal hier ver vandaan.

Dan licht de sluier van vergetelheid
zich, zie ik weer in jouw gezicht
de tekens van voor ik zo dicht
en dagelijks nabij je was,

balanceert de wereld op haar as
en blijven wij tot sluitertijd.