Lijn in waterland

Hoera! De Waterlinie is een monument!
Briljant concept onder Willem nummer 1,
toen al een knap staaltje watermanagement,
daar kan zelfs Willem nummer 4 niet omheen.

De Nieuwe Hollandse Waterlinie,
met haar dijken, sluizen en kanalen,
zijn kazematten, forten en gemalen,
is feitelijk één lange drassige ketting,
een ingenieus systeem voor inundatie,
een kort woord voor onderwaterzetting.

U hoort het, de linie is ook pure poëzie.
En een dure hobby van de royale familie.

Bedoeld voor een vijand uit het oosten,
die natuurlijk nooit uit die richting kwam,
behalve toen ze ons land kwamen toasten;
door de lucht! bommen op Rotterdam.

Maar goed, monument dus. Voor altijd bewaren.
Er mag nu geen weg meer doorheen racen.
Heeft de waterlinie na tweehonderd jaren
misschien toch nog zijn nut bewezen.

Nooit meer Nieuwspoort

'Dat wespennest zullen wij vanaf heden

nooit meer met slag of stoot betreden.

Het was de eerste en de laatste keer:

hij drinkt nu helemaal niets meer.'

Dat is, lijkt me, toch ook niet zo gezond.

Breng Brinkman maar snel naar de rehab

en bezorg de drinkman dan terstond

een mand met pure Hero fruitsap.

Zuiderplezier

Plezierdichten wordt hier onder literatoren

nogal eens afgedaan als eenvoudige rijmelarij.

‘Het gaat nergens over, en aan dat rijm te horen

leidt het tot rare constructies met sambal erbij.’

Ik vroeg aan mijn Vlaamse collega’s nieuwsgierig:

‘Hangt de vlag er bij jullie nou ook zo bij?’

‘Awel’, zeiden ze, ‘bij ons zijn ze ook niet plezierig,

wij noemen ze de inquisitie van de plezantketterij’.

Bescheiden gedicht

Ik zeg het niet vaak
en ik zeg het niet snel,
maar tamelijk briljant
is het soms toch wel.

Beproeving

Als je een kind krijgt,
dan krijg je dat kind
dag in dag uit opnieuw,
elke dag is het een ander.

Maar wie een kind verliest,
verlies je dan ook elke dag
opnieuw hetzelfde kind, dat
geen ander meer kon zijn?

En welke woorden vind je?
Om waarom hij, niet ik, of jij.
Om gebrek aan elke oorzaak.
Om het toch aan je te binden.

Te kunnen zwijgen als een paar.
Er om te lachen na zoveel jaar.

Tussen de crypto en de sudoku

Ik heb inmiddels goed begrepen dat
begrijpelijke poëzie niet langer
noodzakelijk wordt geacht.
Heb ik dat goed of fout begrepen?
Streept u gerust het woord door
dat volgens u niet van toepassing is.
Dan stel ik voor dat we een enquête
houden onder u, lief toegestroomd publiek.
Willen degenen die goed streepten
ter rechterzijde plaatsnemen.
En al die fout hebben doorgehaald
hadden het uiteraard goed, neemt u
dan bij de goeden plaats op schoot.
En wie streepte er begrepen door?
Mooi, stapelt u maar bovenop.
Ah, u zette de pen in het woord of!
Ja, dat is ook een goede variant,
klimt u maar, het kan erbij.
En iemand die poëzie uitgumde?
Niemand? Onbegrijpelijk.

Beste kloterijmelaar ...

Het is godverdomme niet te geloven.
Het is godverdomme niet te geloven.
Ja, herhaal het nog maar een paar keer.
Voelt lekker.

Weer zo’n kutbrief van zo’n kutredactie,
blabla met veel belangstelling gelezen …
blabla past niet in het tijdsgeschift …
blabla ontvangen dagelijks veel shit …
blabla vooral toch inzenden blijven …
Wie denken ze wel niet dat ze schrijven?

Sorry. Excuses. Mea culpa.

Mijn Engelse gentlemanner was even

pissen in het literaire bos.

SWOT analyse

Mijn confrontatiematrix
toont verdichte dreigingen,
concurrentie uit de flank,
maar ook horoscopisch
grote kansen die mij
verlossen uit mijn lijden:
mijn zwakte is briljant
maar toch bescheiden,
evenals mijn sterke kant.

No love today

No love today.
I’m fulfilled, can hold no more.
Don’t send me a letter,
I cannot read it now.

No triple-x-rated text messages,
no kisses blown from lips,
no paper planes with
sweet nothings via airmail.

Do not extend your hand,
don’t touch me,
no cuddling.

No love today.
Tomorrow I’m your man.

Promising

I always promise things:
that I will finally begin,
that I will finish something else,
that I’ll stop smoking slowly,
and that I’ll, more or less, not drink.

But promises yield guilt
because I don’t say what I mean:
No, I will not start anything again
and won’t finish something else,
blow clouds of smoke in wine bottles,
and stop being promising.

Essence

Of all the things I know
I only want to keep the core.

I capture moments in small bottles,
label them and place them
in an old pharmacist’s cabinet.

Years later, when I browse the
cabinet’s drawers, the contents
have become perfumes.

I smell my wife when
I first loved her.
I smell my children,
blossoming through time.
I sense the bathroom freshness
of the morning traffic.
I swiftly scent the bottle
‘Bizarre memory number 5’.

I have been bottled for life.

Sweet nothings

Girls of yonder and ago.
Sometimes I wonder where they are,
what has become of them?

Are they cinnamon canes now,
or rolls of licorice?
Strawberries with a green topping,
wine gums, or pink candy droppings?

With blotches of whipped cream on their breasts,
jelly bean belly buttons in chocolate chips,
rivers of liquid vanilla fudge flowing
from between their thighs and lips.

Girls of yonder.
I can’t sample even a kiss.
But I bet they don’t taste
as good as this.

Francine facile

Fraaier versvorm bestaat er niet:
Rondeel? Wel acht regels als dichtraam.
A-b-a-b, en c-d-d-c, zoals u hier ziet.
Noem de eerste letters naar haar naam!
C’est en Francais, cette ligne.
In de vorige mag je het thema horen,
Nu volgt nog een variatie van voren.
Een fraaie versvorm: la Francine!

Bananenrepliek

Een gemeenteraadslid uit Krommenie
had tijdens oraties altijd een erectie.
Hij zei, toen men vroeg naar de reden
van deze politiek incorrecte zeden:
‘Ik lul recht wat krom is, anders krimpt-ie’.

De boekenkast

Ik scan een deel van het alfabet,
ruggelings, het hoofd licht scheef.
Hermans, Herzberg, Japin, De Jong,
Kellendonk, Komrij, Kopland, Krol.

O, de vreugde om tussen de regels
het verzameld werk van Keene te lezen.

Berceuse

Je lijfje op mijn hand gelegd,
klein kindje met je bolle buikje,
je zachtjes welterusten gezegd,
je ogen gesloten als luikjes.

Ik zou hier altijd willen blijven staan
om zand in je ogen te strooien,
maar jouw leven bleek een mooie
droom en is voorbij gegaan.

En alles wat we zeggen
verdwijnt door het open raam.

Wie kan ons dit uitleggen,
wie kan dat in godsnaam.

Wie kan ons troosten nu ons kleine
kindje altijd zo klein zal zijn.

Sluimertijd

Een oude vrouw, levenslang getrouwd,
moeder van vijf, oma van tien,
overgrootmoeder bovendien.

Zo zie je iemand pas als ze dat
soms zelf al niet meer weet
door een ziekte die haar hersens vreet.

Ze zegt weer vieze woorden,
laat een knetterende scheet
en schatert van het lachen.

Maar dan valt haar gezicht weer
in de plooi van dode vogelveren,
drijven haar ogen grijs voorbij
en zegt ze:
‘Ik woon hier niet echt, hoor,
ik ga zo naar huis...
en ik weet heus wel hoe u heet.’

Smurf

Flarf Barf. Gary, the white magician of Middle Flarf,

has lobbed a few dingleberries at recent events here in Hobbitville.

'into flarf'. waterbrood het grote inleveren is begonnen. vandaag zomaar vier ...

Verstikking, verstuiving, vervreemding in teisterende slow motion.

Flu, Flarf, Barf, Henry's suffering from the flarf this week, runny nose,

runny ass, runny ideas about the dolts wearing bolts, we've been told.

... *enkele bedenkingen bij flarf* In 1959 ... Categorie: losse letter s.,

Poëzie, SloPo, slow poetry, hedendaagse poetica ...

Flarf sounds like a cross between fluff and barf, which doesn't

exactly give the term the gravitas of words such as sonnet or sestina.

...tegen de vernieuwingsdrift van poëtische avant-gardes

en de beperkte omlooptijd van wat daar aan poëzie de ronde doet.

Flarf is barf. I'll take the slow poetry, although I haven't read the feature yet.

I assume it comes out of the slow food movement.

Ik schrijf u deze brief om u te informeren dat slow sex in Swaziland alweer twaalf ...

Here's Flarf poet Chickee Chickston pulling from Google hits to roast

mainstream poet Mary ... loves the smell of barf. It's true: barf!

Poëzie is van nature slow, het wil de tijd liefst doodzwijgen.

... Flarf. Nieuw werk - Ik feliciteer u met Oostenrijk ontdekt de wereld van ...

Leve de fusion!

Vorm of bent

Ik ben een huurling, een vrije lansier,
ik vuur regels af als een musketier.
In naam van koning, volk en vaderland
schrijf ik dat wat ik niet zeggen kan.

Ik ben geronseld voor dit ambacht
door een onzichtbare hoge macht.
In geheime loges kom ik samen
om seriewoorden te beramen.

Heft hoog de wapenschilden!
Hier komt het oude dichtersgilde.
Kom op dan, arresteer mij,
beticht me van vrijrijmelarij.

Toeval

Hoe uit het niets een woord ontstaat,
bijvoorbeeld, zoals hier, ‘toeval’.
Hoe dat met de zinnen op stap gaat,
zoekt naar context, en kijk: het rijmt al.

Als die beginstrofe dan in leven is
moet het verder worden aangekleed,
het krijgt lengte, diepte, betekenis,
daarmee is het middendeel gereed.

Dan volgt hier nog het slotakkoord
en het gedicht dat staat, zoals je ziet,
terwijl het begon met slechts één woord,
maar toeval, nee, dat is het toch niet.