Gestalt 102

I remember a teacher telling me

that excellence of character was

well in reach were it not for a

lack of serious purpose.

Ah, yes, I remember it well indeed,

and the purpose still eludes me,

as does the serious quality as well.

But the lacks, oh, I found the lacks,

they were deep and sundrous, alive

with sonar soundings under an azure

blue with hymnous whispers lurking

on surfaces of cloudy mists in hue.

Opaque they were, yet transparentish

and profound in meaning too.

Lacks I said? Mea culpa, spelling bees

were never my cuppa, I meant lakes,

of course.

A lake of serious purpose.

The knights of Mi

The blazing trails of history distort our

thoughts and we succomb to dire memories

and daily shirades with knights in shining

labour galloping around us testosteronically

and leaving us craving for their misplaced

doses of ritalin.

Who needs to flarf his way into this world

when subject sentences can de derived from

memory and frontal lobes - that's kwab in Dutch

by the way, what a wonderful word - and are up

for grabs at will and wit whilst slightly

wuthering between minds and mirrors.

Ever so slightly, needless to say.

The time has come to give the future a way.

Sutherland

You know, she said, poetry is not

something that one should normally do.

Who the fuck reads poetry, anyway?

And besides, you're writing poetry

instead of fucking me. So fuck off.

You seriously need to get away from

that black glass-faced laptop and

get a life. Read a book or something.

Fix the squeeking door hinges, I don't

know, pour vinegar and olive oil into

the sink. Cook a lively pasta potpourri.

And what the hell has Sutherland got

to do with any of this, anyway?

Wolvenklem, verkeerd geadresseerd

In mijn dromen zijn de doden gekomen

om de ramen zwart te wassen. Ze wasemen

de ruiten met hun huilende wolvenadem.

Er drijft een wolkerige dichtheid in de kamer

die de lucht uit je strot grijpt, met handen

waaraan langwerpig knokerige vingers vast.

Ze zijn veel te vroeg, denk je, of misschien

komen ze toch niet voor mij. Maar elk ander

alternatief in huis is onvoorstelbaar denkbaar.

Je gilt naar ze “Neem mij, neem mij”, maar

jouw stem verstaan zij niet. Je wordt wakker,

met mijn handen klemmend om jouw keel.

Dichter zijn is ook een roeping, hoor

Zo sprak een groot professor tegen mij:

"Jongen, jij hebt talent voor onzin,

daar moet je zeker iets mee doen."

Kolder

Wie in de tropen heeft gewoond is verwend.

Loopt rond in cirkels op zoek naar de evenaar,

draagt altijd een sjaal bij gebrek aan warmte,

spreekt gekleurde taal tegen volslagen vreemden,

schuilt in huis voor de langdradige motregens.

Wat zou je graag flamingo’s zien in de plassen,

kuddes met wildebeesten dringend in de straten,

giraffen op de Dam, apen slingerend in de tram,

en af en toe een verlegen nijlpaard spotten

op de roltrap van de Bijenkorf of de V&D.

recept: mompelonzin, maaktijd: eikookduur

het bloesemt beurskens in de lamente lente

met hiphoppende giechelschimmels die de

paraderende paddo’s hebben voorgekauwd

tot stoelen die op eigen schaduw hurken.

er draven herriemakende staketsels langs

en mispeldauw valt snurkend op het blad,

brakvingerige vleeseters melken huisjes

uit die aan koddige kabouters toebehoren.

wakkere tussenennen rapen repenstelen

voor hun ontbijt, en alles gedijt in dit gedicht.

er schuiven schurkschutters in het vergezicht.

Reünie

Klasgenoten. Facebooks uit een verleden toekomst

toen we nog wisten wie we later gingen worden.

Je herkent gezichten waar geen naam aan herinnert,

of andersom. De meesten zijn ook heel veel dikker.

Ze hebben kinderen die ze nooit zouden krijgen.

En werkroosters uit industriële productietijden.

De rector met zijn eeuwige Barbie-Ken glimlach

die jou opnieuw betrapt met een sigaret.

De leraar die zei dat je zou kunnen excelleren,

maar ‘enig besef van richting’ totaal ontbeerde.

Ze hadden gelijk. Je bent de weg hier kwijt.

De bel gaat. Gillend ren je de school weer uit.

Ikkipedia

Ik wil niet weten in welke zin ik anders ben.

Of bedoel ik dat ik niet wil dat iemand denkt

mij te begrijpen zonder dat ik mezelf herken.

Of is het eerder zo dat ik werkelijk geen idee

heb wie men met dat woord ik wil onderkennen.

Ik weet zelf niet goed wat ik er mee bedoel,

waar het naar verwijst, of naar welk deel van mij.

Is wat ik ik noem een geheel, of zijn het mijn gedachten,

is het een mening, een onderdeel, een spiegelbeeld?

Want als ik daar in kijk, zie ik echt iemand anders.

Niet ik. Nee, dat ben ik niet.

Natuurwetten voor dummies

F = m · a

Kracht is massa maal aanranding

E = m · c²

Energie is mens maal consumptie kwadraat

-E = m · c²

Negatieve energie: idem, ook macht/cynisme

K = k · g^t

Teveel kinderen groeien uit klein kapitaal

G =googol^googol

Google wil maar 1 ding: alles

O = 2pi · arm

De omtrek van je myspace

Laatste woorden

Wanneer ik doodga, begraaf mij dan

in een zandkasteel. Zo één met torens

en kantelen, een ophaalbrug en gracht.

Als er mensen langs lopen, laat ze dan

zoute propjes in zoete leugens dopen

en door de poort naar binnen strooien.

Ik beloof ze op te eten, bij mij blijven

ze veilig. Maar ik ga ze wel eerst lezen,

de zilte waarheid wil ik nu wel weten.

dan maar van rompuy

och balkenende
president van europa
een haiku te ver

“Dan maar Van Rompuy”,

sprak de Unie binnensmonds.

Boehoem! Paukeslag!

Tempo domus

Ik word oud zoals dit huis oud wordt.

Mijn voeten vegen wolken stofwoorden

met teenschimmel over de vloeren.

De dorpels zijn gekneusde ribben,

asbestlongen piepen uit de kozijnen,

het vel hangt geplooid in de gordijnen.

De jaren klimmen hier de trappen op

met knieën van steeds brozer kraakbeen.

Als spijkers slaan de dagen in de treden.

Roest draait cirkels op de ijzeren profielen

en houtrot kruipt langzaam in de balken.

Ik ben beschikbaar voor groot onderhoud.

T-shirt poem

Design (c) Aled Lewis

www.threadless.com

Nieuwsdicht 17102009

DSB. DNB. AOW. CNV. FNV. PVV.
De drieletterwoorden vliegen weer ruziënd de kamers rond.
Ik wens een minister-president die lid is van de vakbond.
De premier van het onverenigd België essayeert over Popper.
Verfrissend, zo’n denker. De feilbare mens.
Het kabinet van de Malediven houdt onderwaterberaad.
Ludieke protestactie tegen het veranderde klimaat.
Zou dit kabinet ook eens moeten doen,
in de Westerschelde bijvoorbeeld.
Maar ja, in dat diepe donker draait dat hier
weer uit op onderwatervogelpolitiek.

Prikken

Er zijn van die dingen die kunnen prikken.
Een naald zonder draad die op de vloer ligt.
Een wesp in een witte waas van gifstof,
verdwaald uit een zonet verdelgd nest.
Vorken prikken, en ook snorren prikken,
de harige mammoet, vergeet die niet.
Er zijn zelfs slachtoffers van prikken,
bijvoorbeeld jij, of ezeltje, of een ballon.
Prikken zijn ook, lees ik, kaakloze vissen,
ze heten dan lampreien of negenogen,
maar met acht ervan kunnen ze niet zien.

Vreemd wordt zo’n woord, zo bekeken.
De volgende keer gaat het over steken.

Keene kruipt

Ik kruip op mijn knieën door de kamer
en zoek weer naar een godsbewijs.
Ik schuif de meubels aan de kant
en gooi met de pet van Feyerabend.
Anselmus, Van Aquino, Locke, Hume,
Descartes, noem ze maar, die mannen
wisten er allemaal ook geen donder van.
Het onweerlegbare bewijs is ergens,
net als de rhinoceros in Russell's kamer.
Het zit verstopt tussen de priemgetallen
of misschien in Char’s letterleesmethode.

Er komt een dag dat ik het vind,

dan kruip ik naar een nieuw begin.

Over het ophangen van een lamp

De handleiding heb je vluchtig doorgekeken,
de onderdelen netjes naast elkaar gelegd.
Je haalt een trap en maakt de ruimte vrij.
Betracht de grootst mogelijke voorzichtigheid.

Zorg eerst dat je niet onderstroomd wordt,
doe dit dan ook bij voorkeur overdag.
Trillend van voltage aan het plafond blijven
hangen komt vaker voor dan je zou wensen.

Denk diep na over schroeven en armaturen.
Wittgenstein was architect van één huis,
maar dan wel de moeder alle, genadeloos,
mathematische precisie in elke schakelaar.

Zorg dat de draden elkaar niet raken.
Laat niemand dit werk voortijdig naderen.
Verwacht altijd het onverwachte, zelfs
als dat indruist tegen logische wetten.

Misschien zijn wij het niet die het licht zien,
maar heeft het licht onze ogen vervangen.
Ik lees in een handleiding nooit een gedicht.
Mijn vrouw heeft intussen de lamp opgehangen.

Molokai

Hij kwam en zag dat het niet goed was
op het eiland van de leprozerie.
Men hokte samen aan de hellerand
in een wild vervreemde congregatie.
Er moest rust en regelmaat regeren
over de stompzinnige ledematen,
met de reinheid van het eigen geloof
in gebed en wonderbaarlijke genezing.

Ons leven is het leven van leprozen.
Wij zwerven tot ons bot versleten is,
aan randen tikkend met protheses,
door een voor ons afgemeten tijd.
Laat wonderen onze wonden helen
en voorgangers ze schoon likken.
Dat zij berusten op natuurlijk toeval
is slechts een zalige bijkomstigheid.


Heiligverklaring Pater Damiaan 11 oktober 2009

N.a.v. een oproep op De Contrabas:

http://www.decontrabas.com/de_contrabas/2009/10/damiaangedichten-slot.html

Lijn in waterland

Hoera! De Waterlinie is een monument!
Briljant concept onder Willem nummer 1,
toen al een knap staaltje watermanagement,
daar kan zelfs Willem nummer 4 niet omheen.

De Nieuwe Hollandse Waterlinie,
met haar dijken, sluizen en kanalen,
zijn kazematten, forten en gemalen,
is feitelijk één lange drassige ketting,
een ingenieus systeem voor inundatie,
een kort woord voor onderwaterzetting.

U hoort het, de linie is ook pure poëzie.
En een dure hobby van de royale familie.

Bedoeld voor een vijand uit het oosten,
die natuurlijk nooit uit die richting kwam,
behalve toen ze ons land kwamen toasten;
door de lucht! bommen op Rotterdam.

Maar goed, monument dus. Voor altijd bewaren.
Er mag nu geen weg meer doorheen racen.
Heeft de waterlinie na tweehonderd jaren
misschien toch nog zijn nut bewezen.