Venetië

Stad van grandeur en desillusie.
San Marco, Rialto, Canal Grande.
Palazzo’s. Campanilo’s. Calles.

Ze spelen verstoppertje met je geest
achter Murano-glas en carnavalmaskers.
Wie zoekt vindt niets, wie kijkt ziet alles.

De straten zijn gemaakt van water.
Het stedenplan is een getallenslang
die traag kronkelt langs ieder huis.

Je zinkt langzaam weg in deze stad.
Hoek om, steeg in, trapje op, bruggetje af.
Je komt hier nooit meer thuis.

Motel Gottardo Sud

Er staat een berg in de achtertuin.
Van zo dicht bij, als je langer kijkt,
krijgt een berg snel iets vertrouwd.
Je ziet jukbeenderen in de rotsen,
ogen in schaduw en lippen in licht.
Langzaam krijgt de berg een gezicht.

Er ontspringt een bron van een rivier,
als tranen valt water langs een wang.
Er hangen electradraden onder zijn neus.
Paaltjes staan als stoppels op zijn kin,
ertussen netten om vallend vocht
en rotsblokken in op te vangen.
Een pijpleiding voert gas omhoog,
er rijden auto’s op zijn wenkbrauwen.

Niets menselijks is deze berg vreemd.
Hij ademt lelijkheid, al kan hij daar
zelf niet veel aan doen.

Nirvana

Simon Vinkenoog, 1928-2009

Zet alle klokken stil vandaag.
Laat mobieltjes zachtjes trillen.

Steek duizend wietplantages in de fik,
kleur de avond met rokend rood.

Lees voor uit het verzameld werk,
strooi letters in de zwoele lucht.

Laat 'Adam Eva uit' nog één
keer door zijn lippen zuchten.

Laat iedereen de lachkick krijgen,
want Simon Vinkenoog is dood.

12 juli 2009

jan arends

schreef
al die
vreemde
ranke
gedichten
als bomen

ik kan
dat niet
of
ik zie
letters
niet
te pletter
vallen
van boven

geen
arendsoog

Media Ambrosia

Ach, dichter, wat bezielt je toch?
Wie wacht er op jouw gedachten,
wie leest nog ritmes, wie omarmt
jouw rijm uit premoderne dagen?

Insomnia en bloedtranende wijn
doen dwingende beroepen op je?
Uitverkoren, zeg je? Talenten?
Ha! Dat waren klinkende munten.

Laat me niet lachen. Of liever wel.
Dat wil het volk nog wel horen.
Vertel verhalen: moord en overspel,
tovenaars; schrijf voor de ezelsoren.

Maar nee. Had jij de tijd en stond
er god bovenaan jouw briefpapier,
je zou nog wenken naar de laatste dag.

Stug verdicht tot op het bot,
tot ook jij de witte schimmen
van de dementors zag.

Dankzij de dingen

Het zijn de dingen die ons laten
zien wat levensloosheid is.

Hoe, als er niets is dat raakt
er ook geen beweging is.
Dat geduwd worden en vallen
tot je breekt, die periode,
dat interval, allesbepalend is.

Dat die val liefst langgerekt
moet, onderweg schone luchten,
uitzichten op bergen, valleien,
wilde paarden, gras en water.

Ontmoetingen met verre liefdes,
de verste prinses het dichtst bij.
Reizen naar het onbekende,
naar de overkant van jou en mij.

Dat is wat de dingen betekenen,
dat is wat ze tonen in hun val,
tot ze in duizend stukken breken.

Niet te rijmen met de liefde.
Niet te lijmen met dit leven.

Kortgebonden

Ik heb een hang naar het lichte,
naar olijke, vrolijke, korte gedichten.
Ik schrijf ze in een heel klein hoekje,
in een niet al te zwaarwegend boekje.

morgen gezond weer op

er vallen doden
uit de lucht
kijk omhoog
maar blijf kijken
waar je loopt
anders vallen
er ook doden
op de grond

Wikidicht

Een vulkaan is een gat in de aardkorst,
een berg die gemaakt is uit lava en as.
Maar niet iedere vulkaan is een berg,
dan is het een scheur waar ooit aarde was.

Er zijn liefst zo'n 850 actieve vulkanen,
de meeste op eilanden in de Stille Oceaan.
Jaarlijks barsten er ongeveer 60 los.

Ga er dan maar niet in de buurt staan.

Vaderdag

Ik ben langzaam aan het dementeren,
volgens 80 procent van mijn gezin.

Op elke vaderdag roep ik:
'Ha, ik ben er nog.
Ik weet nog steeds wie jullie zijn.
Dat zijn mijn kinderen,
en dat mijn innig beminde.'

Maar op deze vaderdag
sloeg ook bij mij de twijfel toe
tijdens het toiletteren;
ik veegde mijn reet af aan het papier
en snoot daarna mijn neus erin.

Het begin van het einde

Ik geloof dat het Hermans was
die het omgekeerde uitroepteken
voorstelde als symbool voor ironie.

Niet, zoals in het Spaans, vooraan
- als een goedbedoelde waarschuwing:
let op hoor, je staat nu aan het begin,
er komt zo dadelijk een uitroep aan -
maar pas aan het einde van de zin.

Kijk, zoiets geeft zekerheid aan het bestaan¡

Light curse

Ook het zwaardere gedicht
valt in de klasse vedergewicht.

Vandaag geen liefde

Vandaag geen liefde.

Ik ben verzadigd, ik kan niet meer.

Stuur me geen brief,

ik kan het nu niet lezen.

Geen triple-x rated smsjes,

geen kusjes door de lucht,

geen vouwvliegtuigjes met

sweet nothings via airmail.

Reik me niet de hand,

raak me niet aan,

omarm me niet.

Vandaag geen liefde.

Morgen ben ik weer je man.

Het Catshuis

Een ramp? Postzegelformaat toch maar?
Een dode schilder? Ja, dat is waar ...
Maar gelukkig niet het monument,
gelukkig niet wij, uh, ik, minister-president.

Oh, dat rapportje? Geen idee.
Een ambtenaar nam het mee.
Er zat een vlekje op. Ik geloof thinner.
Haha. Niet slecht hè, voor een beginner.

Ahum. Zeker. Een zaak van landsbelang.
Nee, er kleeft geen bloed aan het behang.

Heren, dames, dit kabinet gaat sluiten.
Nee, Maria, niet letterlijk. Ik zie je zo buiten.
Maar: geen doofpot. Dat is klip en klaar.
Ernst, veeg jij de scherven bij elkaar?

Euforische ontvangst

Het is heel aardig als jouw poëzie
op waarde wordt geschat, dat men zegt:
beschouwelijk, beschaafd, bezonken.

Het kan ook zijn dat het als particuliere
xeroxdrang wordt afgedaan, men mompelt:
vertrouwelijk, verzadigd, verzonken.

Maar het hoogst bereikbare is toch wel
een klap in je gezicht en de rake woorden:
antivrouwelijk, beschadigd en beschonken.

Get a Mac

Het wreedste instrument op aarde
is toch wel de tekstverwerker Word.

Hij wil graag dat elke regel begint met
KAPITALEN. Moet een man zijn.

Biedt opties aan in twaalf (12!) tabbladen
en tachtigduizend onbegrijpelijke vragen.
Misschien toch een vrouw.

Komt als je op 'nieuw' klikt elke keer
weer met een blanco, lege, nada bladzijde
(geen schrijver die dat zou verzinnen).

Maar het ergste is dat het samen met
dat klote Windows spant om te zorgen
dat je regelmatig weer opnieuw moet begi

Maquette

Je bouwt een maquette.
Ons huis van piepschuim en papier.

Kijk, wij zijn hier.
Ik zie ons zitten, op de bank.

Als kind al wilde ik in lego wonen
en een playmobilmannetje zijn.

De kamers verraden elk een verhaal.

Ik zie ons leven.
Afgemeten,
op een te kleine schaal.

flarfsoep

een beetje van jezelf
en een beetje van
maggie dat wel jatten?

dijendicht

een gedicht is een instrument
een vehikel voor vrije gedachten
terwijl religie een model is
om godinnen te verkrachten

Code smell

Meneer, u moet uw tancodes
niet zomaar laten slingeren hoor.

Mevrouw, geef nooit uw
wachtwoorden aan anderen,
ook al kunt u ze zelf niet eens
onthouden.

Er zijn boze hengelaars met
spraakgebrekken die maar
wat graag phishen naar uw
bankgeheimen.